گروه مهندسی هوافضا

دانشگاه مریلند در زمینه ساختن هلیکوپتری با اندازه های کوچک که از خصوصویات مدل های بزرگ گرته برداری می شود، فعالیت می کند.
طراحی هلیکوپتر هایی با اندازه اصلی زمانیکه قرار است ابعاد آنها کوچک شود پیچیدگی خاص خود را دارد.به این معنا که هلیکوپتر های کوچک بیشتر توان خود را جهت ثابت نگه داشتن در هوا ، استفاده می کند.
محققان به این نتیجه رسیدند که هواپیماهایی با طراحی ساده تر جهت پایداری خود توان بسیار کمتری صرف کرده و هزینه های ساخت آنها کاهش می یابد.
دانه های درختانی همچون افرا دارای یک ساختار تک پره بوده که به آنها اجازه می دهد مسافت زیادی پرواز کرده و بدون هیچ آسیبی به سطح زمین برسند.این دانه ها که SAMARA نامیده می شوند جهت چرخش در هوا به هیچ موتوری نیاز ندارند.با تجزیه و تحلیل رفتار SAMARA با دور بین های سرعت بالا ، ULRICH و تیم او طراحی آن را کپی کردند.
پرنده SAMARA اولین هلیکوپتر تک بال نیست- اولین نمونه در 1952 پرید- اما اولین بار SAMARA دارای مزیت خود چرخشی بود.این مزیت به ماشین اولریک این امکان را می داد که به آسانی به صورت عمودی به زمین بنشیند حتی اگر موتور آن دچار عیبی شود.اولریک می گوید: ما می توانیم موتور را خاموش کنیم و بصورت اتوماتیک چرخش داشته باشیم در زمانیکه هیچ توانی برای نگه داشتن در هوا نیاز نباشد.
کنترل فرامین:
تیم به این نتیجه رسید که کنترل پرنده تک پره (بال) از یک هلیکوپتر عادی سخت تر می باشد بدلیل اینکه چرخش ثابت آن کار بر روی آن راغیر ممکن می سازد بدین منظور روی پرنده متناسب با جهت پرواز آن سنسورهایی در نظر گرفته شد.اولریک کشف کرد که هم سامارای طبیعی و هم روباتیک در یک دایره ثابت حرکت می کنند که شعاع آن توسط شیب بال تعیین می شود.
او معتقد بود که می توان اندازه این دایره را برای رسیدن به هر مقصد مطلوبی تغییر داد.
دوربین نصب شده روی SAMARA توانایی تهیه نقشه های سه بعدی را در جنگ ها و ارسال تصاویر برای سربازان مستقر روی زمین را دارد.