در احادیث از نماز به عنوان ((معراج مومن)) یاد شده است .

لیکن این عروج و پرواز ، نه در فضای باز آسمان ؛ بلکه درفضای معنویت بندگی و رسیدن به (( قرب پروردگار )) است نه اوج گرفتن تا چند هزار پا در ارتفاع .

در یک مقایسه می توان طیران معنوی و عروج عرفانی یک نماز گزار را با یک خلبان و پرواز او با هواپیما در آسمان ، مقایسه کرد با تفاوت هایی که در هر دو پرواز وجود دارد :

1- بیشترین نیرو و فشار ، هنگام کنده شدن هواپیما از زمین است . در عبادت و نماز هم ؛ بیشترین سختی و فشار غلبه بر هوای نفس و شروع به عبادت است .

2- اهمیت هر پرواز ، به فرود سالم و بدون خطر هواپیماست شروع

عبادت هم ، وقتی ارزش دارد که پایان آن سالم و بدون آفت عجب و

غرور و بدون ضایعه ((حبط احوال)) باشد.

3- هواپیما برای سوخت خود ؛ نیاز به بنزین خالص ویژه دارد .

معراج روحی نماز گزار هم ، محتاج توبه ی خالص و نفی همه ی

عبودیت هاست که با بردن دست تا کنار گوش و نفی و(لا لبیک )

گفتن به غیر خدا ، خلوص نیت به دست می آید .

4- برای پرواز خلبان باید از سلامت کامل برخوردار باشد . در نماز

و بار یافتن به محضر خداوند نیز (( قلب سلیم )) لازم است .

5- پرواز هواپیما با دوبال است و با یک بال ؛ طیرانی صورت نمی

گیرد . در نماز هم ، همراه با ارتباط با خدا ؛ ارتباط سالم با مردم لازم است .

6- هواپیما برای پرواز ؛ مقداری روی زمین حرکت می کند و دور

بر می دارد ؛ تا امکان برخاستن از زمینرا داشته باشد . مقدمات نماز

و اذان و اقامه و ذکر های مستحب نیز ؛ مقدمه ی آن پرواز ملکوتی

است . دعاهای پس از نماز و ذکر تعقیبات هم ، حرکت روی زمین ،

پس از نشستن در ((باند)) است .

تدوین خلبان سعید دلربا

Pilot Saeed delroba