موشک بالستیک، شامل سیستم‌های هدایت ثابتی است که شتاب و جهت‌یابی موشک را ثبت می‌کند. پیش از پرتاب، مختصات نقطه هدف و پرتاب، وارد کامپیوتر موشک می‌شود. سیستم هدایت و کنترل، با استفاده از اطلاعات جهت‌یابی، به‌گونه‌ای موشک را هدایت می‌کند که در پایان کار، کلاهک، بردار سرعت مناسب را برای رسیدن به هدف داشته باشد. برخلاف هواپیما، موشک بالستیک سیستمی تک پرتابی است که وقتی پرتاب شد، برای بار دیگر قابل برگشت و استفاده مجدد نیست. پیش از عملیات طوفان صحرا، هیچ یک از دولت‌های در حال توسعه، موشک‌های ضدتاکتیکی (ATM) را مستقر نکرده بودند و این موضوع عموماً درک شده بود که موشک‌های بالستیک برای رسیدن به اهدافشان، غیرقابل جلوگیری هستند. به استثنای موشک‌های سی‌اس‌اس-2 چینی فروخته شده به عربستان صعودی، که نیمه محرک است، سیستم‌های موشک بالستیک منطقه‌ای مورد بحث، کاملاً متحرک بوده و معمولاً از یک پایگاه یا جایگاه عملیاتی اصلی به‌کار گرفته می‌شوند. جایگاه موشک متحرک- کاراژهای موشک- امکانات تعمیر و نگهداری و آموزش و امکانات کنترل کلاهک را در خود جای داده است. موشک‌ها بر روی وسائل نقلیه (یعنی پرتاب‌کننده‌های متحرک) حمل می‌شوند که کنترل محیطی و قدرت سیتسم پیش از پرتاب را فراهم می‌آورد. وسایل نقلیه دیگر، نظیر آنهایی که برای فرماندهی و کنترل و امنتیت به‌کار می‌روند، معمولاً پرتاب‌کنندة متحرک را همراهی می‌کنند. اگرچه هر سیستم متحرک، ذاتاً پیچیده‌تر از سیستمی است که پایه ثابت دارد، تحرک‌پذیری می‌تواند قابلیت دوام زیادتر را در وضعیت حمله، تضمین کند؛ چراکه پرتاب‌کننده‌های متحرک، از جایگاه‌های خود دور می‌شوند و مکان پرتاب‌کننده‌های پراکنده شده، به‌سادگی یافته نمی‌شود.
پایگاه موشک بالستیک، شامل نیرو و امکانات ذخیره‌سازی و کنترل موشک، تعمیر و نگهداری، آزمایش‌های پرواز، آموزش خدمه و کنترل و استقرار کلاهک می‌شود و نیازمند فعالیت فوق‌العاده پیچیده و پرهزینه و مستلزم نیروهای بسیار ماهر و آموزش فنی نیست. این موضوع، کاملاً برخلاف شالودة استقراری موردنیاز برای نگهداری و به‌کارگیری سیستم‌های هواپیمای پیشرفته است.