Dream Chaser، جانشینی کم هزینه برای شاتل
پروژه Dream Chaser که یک هواپیمای فضایی با قابلیت استفاده مجدد است توسط شرکت سیرای نوادا (SNC) در حال توسعه می باشد.
پس از بازنشستگی شاتل ایالات متحده به دنبال یک جانشین ارزان قیمت بود که در ابتدای امسال قرارداد این پروژه به ارزش 25.6 میلیون دلار منعقد شد و گفته می شود ناسا ارزش این پروژه راتا 80 میلیون دلار بالا می برد. این پروژه که قرار است تست های پروازی خود را در سال 2012 بگذراند انسان و محموله را به مدار پایینی زمین و ایستگاه فضایی بین المللی حمل خواهد کرد.
این پرنده که بلند شدن آن عمودی و فرود آن افقی است قادر است بیش از 7 نفر را به مدار ببرد. این پرنده همچنین قادر است در مواقع مورد نیاز به طور خودکار نیز پرواز نماید. توسعه این پروژه موجب کاهش هزینه ها و وابستگی ایالات متحده به روسیه برای فرستادن انسان به مدار در ماموریت های فضایی شود. ایالات متحده برای حمل هر انسان به مدار توسط راکت سایوز 50 میلیون دلار به روسیه پرداخت می کند.
در حالی که کپسول های زیستی حامل محموله در بازگشت به جو نیروی جاذبه بسیار زیادی را تحمل می کنند، به این پرنده جدید در بازگشت به جو نیروی جاذبه ای در حدود 1.5 برابر جاذبه زمین (1.5 g) وارد می شود. ضمنا این پرنده برعکس شاتل فضایی دارای مواد خطرناک نمی باشد و بلافاصله پس از فرود می توان به آن نزدیک شد.
طراحی این هواپیما برگرفته از تاکسی فضایی ناسا است که توسط شرکت Langley طراحی شده و حدفاصل سال های 1980 تا 1990 مورد استفاده قرار گرفت. بدنه این هواپیمای فضایی بگونه ای طراحی شده که تمامی سطوح بدون لیفت در آن حذف شده است. طراحی بال ها و بدنه این پرنده فضایی بگونه ای است که تولید لیفت به حداکثر برسد و نیروی پسا در بازگشت به جو کاهش یابد.
عملکرد این پرنده بدیت صورت است که از دماغه یک راکت در ارتفاع جدا شده و به فضا می رود. قرار است تست های پروازی این پرنده توسط پرنده ویرجین گلکتیک انجام شود. Dream Chaser یا همان دنبال کننده رویا قرار است در سال 2014 توسط راکت Atlas V پرتاب شود و پس از جدا شدن از راکت بوسیله یک موتور هیبریدی به سمت ایستگاه فضایی بین المللی روانه خواهد شد.
شرکت SNC که سازنده این وسیله است نگاهی فراتر از حمل محموله به مدار به این پرنده دارد. آنها که هم اکنون ده میلیون دلار بودجه از ناسا دریافت کرده اند، در نظر دارند با همکاری ویرجین گلکتیک از این وسیله بعنوان تاکسی فضایی نیز استفاده نمایند. مسئولین SNC معتقدند تاکسی فضایی می تواند موجب درآمد زایی شده و هزینه های این پروژه را تامین نماید.
این پرنده که بلند شدن آن عمودی و فرود آن افقی است قادر است بیش از 7 نفر را به مدار ببرد. این پرنده همچنین قادر است در مواقع مورد نیاز به طور خودکار نیز پرواز نماید. توسعه این پروژه موجب کاهش هزینه ها و وابستگی ایالات متحده به روسیه برای فرستادن انسان به مدار در ماموریت های فضایی شود. ایالات متحده برای حمل هر انسان به مدار توسط راکت سایوز 50 میلیون دلار به روسیه پرداخت می کند.
در حالی که کپسول های زیستی حامل محموله در بازگشت به جو نیروی جاذبه بسیار زیادی را تحمل می کنند، به این پرنده جدید در بازگشت به جو نیروی جاذبه ای در حدود 1.5 برابر جاذبه زمین (1.5 g) وارد می شود. ضمنا این پرنده برعکس شاتل فضایی دارای مواد خطرناک نمی باشد و بلافاصله پس از فرود می توان به آن نزدیک شد.
طراحی این هواپیما برگرفته از تاکسی فضایی ناسا است که توسط شرکت Langley طراحی شده و حدفاصل سال های 1980 تا 1990 مورد استفاده قرار گرفت. بدنه این هواپیمای فضایی بگونه ای طراحی شده که تمامی سطوح بدون لیفت در آن حذف شده است. طراحی بال ها و بدنه این پرنده فضایی بگونه ای است که تولید لیفت به حداکثر برسد و نیروی پسا در بازگشت به جو کاهش یابد.
عملکرد این پرنده بدیت صورت است که از دماغه یک راکت در ارتفاع جدا شده و به فضا می رود. قرار است تست های پروازی این پرنده توسط پرنده ویرجین گلکتیک انجام شود. Dream Chaser یا همان دنبال کننده رویا قرار است در سال 2014 توسط راکت Atlas V پرتاب شود و پس از جدا شدن از راکت بوسیله یک موتور هیبریدی به سمت ایستگاه فضایی بین المللی روانه خواهد شد.
شرکت SNC که سازنده این وسیله است نگاهی فراتر از حمل محموله به مدار به این پرنده دارد. آنها که هم اکنون ده میلیون دلار بودجه از ناسا دریافت کرده اند، در نظر دارند با همکاری ویرجین گلکتیک از این وسیله بعنوان تاکسی فضایی نیز استفاده نمایند. مسئولین SNC معتقدند تاکسی فضایی می تواند موجب درآمد زایی شده و هزینه های این پروژه را تامین نماید.
+ نوشته شده در شنبه ۱۳۹۰/۰۷/۳۰ ساعت 16:45 توسط Amin Ebrahimi
|
aerospace.mut@gmail.com